Sunday, November 30, 2014

வாழ்க்கை வாசலில் வள்ளுவம்

      வாழ்க்கை வாசலில் வள்ளுவம்
எம்மூரில் ஒருபழக்கம்; சிலபேரை உள்விடாமல்
எம்வீட்டு வாசலிலே யேநிறுத்தி அனுப்பிவைப்பார்;
என்ன இதுவென்றால் உள்வந்தால் தீட்டென்பார்;
இன்றைக்கு வள்ளுவர்க்கும் அந்தக் கதிதானா?
வாழ்க்கை நடப்புண்மை தெளிவாகக் கண்டுணர்ந்தே
ஆழ்ந்து சிந்தித்து வாசலில் நிறுத்தினீரோ?
வள்ளுவம் உள்வீட்டில் வந்தமர்ந்துச் விட்டதென
சொல்லி மகிழும் துணிவு நமக்குண்டா?

வாழ்க்கை உள்வீட்டில் வள்ளுவம் அமர்ந்துவிட்டால்
தாழ்வேது? துயரேது? தனியொழுக்கச் சிதைவேது?
நாமவர்சொல் கேட்கிறோமா? வள்ளுவச் சொல்லைவிட
நாமேதோ விரும்புகிறோம்; அதையேதான் செய்கிறோம்.
அன்பிற்குத் தாழில்லை என்றார்; உள்ளத்துள்
அன்பிற்குத் தாழிட்டு ஆத்திரத்தை வெளிவிடுவோம்;
இடுக்கண் வருங்கால் நகச்சொன்னார்; பிறர்க்குவரும்
இடுக்கண் களைக்கண்டு நாம்நகைக்கப் பழகிவிட்டோம்;
பொய்யாமை ஆற்றின் வேறறம்வேண் டாமென்றார்;
பொய்ம்மையே அறமாகப் பொழுதெல்லாம் போற்றுகின்றோம்;
வாய்மையைப் புதைத்துவிட்டு அதன்மேல் மேடைபோட்டுத்
தூய்மையைத் துடைத்துவிட்டுச் செயல்வீரம் காட்டுகின்றோம்;
வாய்மை சாகிறது; வழக்கின்றிப் போகிறது;
தூய்மை தொலைகிறது; துரோகந்தான் செழிக்கிறது;
ஆளவந்த பெரியவர்கள் வாக்களித்த குடிகளையே
மாளவந்த மக்களாய் மதித்தன்றோ நடத்துகின்றார்;
அல்லற்பட் டாற்றாது அழுதகண்ணீர் அழிக்குமென்றார்;
அல்லற்பட் டழுகின்றார்; அழிப்பதாய்த் தெரியவில்லை.
வள்ளுவம் உள்வீட்டில் வந்தமர்ந்துச் விட்டதெனச்
சொல்லி மகிழும் துணிவு நமக்குண்டா?
இல்வாழ்க்கை உள்வீட்டில் வள்ளுவர் உள்ளாரா?
இல்வாழும் இருவருமே வள்ளுவர்சொல் ஏற்பவரா?
வாழ்க்கைத் துணைபோற்றும் ஆண்மக்கள் குறைந்துவிட்டார்;
வாழ்க்கையிற்பெண் அடிமையென மதிப்பவர் தானதிகம்.
தற்கொண்டான் பேணத் தலைவிக்கு நேரமில்லை;
தற்கொண்டாள் போற்றத் தலைவர்க்கு நெஞ்சமில்லை.
என்னஇல்லை வள்ளுவத்தில்? அதுகூறும் நெறிமுறையில்
என்னஉண்டு நம்நெஞ்சில்? எண்ணிப் பாருங்கள்;
வள்ளுவனை உலகம் உணர்ந்துசொன்ன பின்னர்தான்
உள்ளாரா இவரொருவர் எனப்போற்றத் துவங்கினோம்நாம்.
நெறிமுறையைப் பறக்கவிட்டு நெஞ்சை விலையாக்கிக்
குறிகொள்கை ஏலமிட்டுக் கோபுரமாய்ப் பலராவார்.
தேர்தல் பெரும்புயல்தான் பொங்கிவரும் இன்றேனும்
யாரெவர் என்றுணரும் அறிவுபெற வேண்டாமா?
இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடலென்றார் அய்யனுமே;
எதனையும் எதனாலோ எவனோ முடிக்கின்றான்;
அதனை இனங்காணும் பகுத்துணர்வு வேண்டாமா?
வாசலில் நிற்பவரை வாழ்க்கைக்குள் வரவிடுங்கள்;
நாசமின்றி நாம்வாழ நல்லறிவு கொளுத்தட்டும்!
வள்ளுவம் ஒன்றைமட்டும் வாழ்வறமாய்க் கொள்ளுங்கள்!
உள்ளம் உயரும்; உள்ளபடி வாழ்வுயரும்.
       ( திருவள்ளுவர் இலக்கிய மன்றம்
             30-ஆம் ஆண்டு விழா—19-02-06 )     













Friday, November 14, 2014

ரோஜா மலரே!


                ரோஜா மலரே !
                    
                           ரோஜா மலரே மலர்வாயோ—அந்த
           ராஜா இலையெனத் தளர்வாயோ ?

சிரிப்பிலே அவனிதழ் நடமிருக்கும்—தூய
சிந்தனை ரேகையின் தடமிருக்கும்
நெருப்பிலே அவன்நிறம் சிரித்திருக்கும்—அந்த
நேசனே இலையென நினைப்பாயோ ?

கிண்கிணிச் சிரிப்பொலி நெஞ்சிருக்கும்—சின்னக்
குழந்தையைக் கனிவுடன் கொஞ்சிநிற்கும்
வெண்மதி மீன்களை அணைத்திருக்கும்—அந்த
வல்லவன் இலையென மடிவாயோ ?

இமயமும் குமரியும் எதிரொலிக்கும்—அந்த
இன்மகன் சாம்பலில் கதிர்விளைக்கும்
அமைதி என்றிடில் அவனிருக்கும்—அந்த
அன்பனே இலையென அழிவாயோ ?


  ( காங்கிரஸ் நூற்றாண்டு விழாவின்போது திரு.ப.சி. அவர்கள் விரும்பி
    வெளியிட்ட பாடல் தொகுதி ஒலிநாடாவில் இடம்பெற்ற என் பாடல் இது.
    இசை;-திரு. வீரமணி  பாடியவர்;--திருமதி. வித்யா ( உளுந்தூர்பேட்டை சண்முகம்

     மகள் எனக் கருதுகிறேன். ) 

Monday, October 13, 2014

ச.வ.கவியரங்கம்

             சந்தவசந்தக் கவியரங்கம்

         "எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கின்றேன்?
   
        தலைமை;- யோகியார்

   அடடா! இவரொரு யோகியா? கவிதை
      அள்ளிச் சுவைக்கும் போகியரா?--இங்கே
   அடடா! இவர்தம் தலைமையில் கவிதை
      அளித்திட உள்ளம் குதிக்கிறதே!

   நல்ல கவிதைகள் கண்டால் உடனே
      நாட்டுவார் புகழ்ச்சி மண்டபத்தை;--அதில்
   வெல்லுங் கவிஞரைக் கூட்டியே அவர்தம்
      வித்தகம் காட்டி மகிழ்ந்திடுவார்.

   அவரை நினைத்துக் கவிதை வடித்தால்
      ஆயிர மாயது பெருகிடுமே!--அணைக்கும்
   அவர்கை நினைத்தால் மகிழ்வினில் திளைத்தே
      அணுவணு வாயுளம் உருகிடுமே!

   ஏதோ புன்கவி ஒன்றை அவர்முன்
      என்கவி யெனவே படைக்கின்றேன்;--அதில்
   தீதோ நன்றோ சிந்தனை யாய்ச்சில
      செய்திகள் நெய்தே கொடுக்கின்றேன்.
              --------   -------

   எங்கே வந்தேன்? எப்படி வந்தேன்?
      எங்கே போய்க்கொண் டிருக்கின்றேன்?--முன்னர்
   எங்கே இருந்தேன்? எப்படி இருந்தேன்?
      யாரெனக் கதனை உணர்த்திடுவார்?

   நானோர் கவிஞன் என்றன் ஆசை
      எங்கெங் கோவெனை இழுக்கிறது;--அந்த
   வானும் மீனும் வட்ட நிலாவும்
      வாவென் றெனையே அழைக்கிறது.

   கற்பனை வானில் காற்றுக் குதிரையில்
      கடுகி விண்ணைத் தொடுகின்றேன்;--மண்ணில்
   நிற்பன நடப்பன என்னை இழுத்தே
      நடப்பினைக் காட்ட விழுகின்றேன்.

   சுற்றி யிருப்பவை நல்லவை யா?எனைச்
      சூழ்ந்து சிரிப்பவை தூயவையா?--என்னை
   எற்றி உதைக்கிற இடர்கள் பிறர்தாம்
      இட்டவை யா?நான் தொட்டவையா?

   நெஞ்சில் தூய்மை நிரம்பி வழிய
      நாளும் வாழத் துடிக்கின்றேன்;--இங்கே
   வஞ்சமும் சூதும் வந்து மோதிட
      வாழ்க்கையில் கணமும் வெடிக்கின்றேன்.

   நல்லவர் நலிய அல்லவர் வாழும்
      நடப்பினைக் கண்டே திகைக்கின்றேன்;--மண்ணில்
   வல்லவ ரெல்லாம் நல்லவ ரில்லா
      வகைதிறம் கண்டே மலைக்கின்றேன்.

   சிரிப்பவர் தம்மை மனதுளே இருத்திச்
      சிறந்த நண்பராய் மதிக்கின்றேன்;--அவர்
   விரித்தொரு வலையில் எனையே வீழ்த்தி
      மீண்டிடா வகையெனை மிதிக்கின்றார்.

   எங்கே வந்தேன்? எங்கே வாழ்கிறேன்?
      எங்கே போய்க்கொண் டிருக்கின்றேன்?--வாழ்வில்
   எங்கே யிதைநான் நினைக்கிறேன்? ஏதோ
      எந்திரம் போலத் திரிகின்றேன்.

   விடிகிற வானம் தெரிகிற தாவெனக்
      கீழ்வான் பார்த்தே நிற்கின்றேன்;--அது
   தொடுகிற தூரம் போலத் தெரியினும்
      தொடமுடி யாமல் தவிக்கின்றேன்.

   எங்கே வாய்மை எங்கே தூய்மை
      எங்கே செம்மை தெரிகிறதோ--நான்
   அங்கே செல்லத் துடிக்கிறேன்; ஆனால்
      அதுவோ கண்ணில் தெரியவில்லை.

   போக முடிவில் அதுவரு மா?யிலை
      யோக நிறைவில் அதுவருமா?---இல்லை
   போகமும் யோகமும் கூடிய நெறியில்
      போயின் அதுதான் எனைத்தொடுமா?

   எங்கே போய்க்கொண் டிருக்கிறே னென்பதே
      இன்னும் எனக்குப் புரியவில்லை;--மண்ணில்
   இங்கே வாழ்கிறேன்; அதுநல் வாழ்வா?
      என்பதும் எனக்குத் தெரியவில்லை.


   

Friday, October 3, 2014

மகனே!

               சிவகாசி--14-08-88
        கவிதைப் பட்டிமன்றம்
     ( பெற்றோர் பால் கொண்ட பிரியத்தைக்
       கடைசிவரை காப்பாற்றுபவர் மகனா? மகளா? )
           "மகனே"--அணித்தலைமை
       நடுவர்:- இளங்கம்பன்

   எனக்கிரண்டு மக்கள்; ஆணொன்று; பெண்ணொன்று;
   எனக்காசை அதன்மேலும்; அரசாங்கம் விடவில்லை.

   கண்ணிரண்டைக் காப்பதுபோல் கண்மணிகள் காத்தேன்நான்;
   பின்னவர்க்கு வாழ்க்கை பின்னமிலா தமைத்துவிட்டேன்.

   என்வீட்டில் விளக்கேற்ற மருமகள் வந்துவிட்டாள்;
   இன்னொரு வீட்டிலேற்ற என்மகள் போய்விட்டாள்.

   கண்ணிரண் டென்றேனே இப்பொழுது தானெனக்குக்
   கண்ணிரண்டின் வேறுபாடு கணக்காகப் புரிகிறது.

   கண்ணைப்போற் காத்தாலும் கருத்தெல்லாம் கொடுத்தாலும்
   என்றைக்கும் மகளென்பாள் வேறில்லம் செல்பவள்தான்.

   எந்தமக ளுமிங்கேயே இருப்பதாகச் சொல்வதில்லை;
   அந்தமகள் சொன்னாலும் அதைநாம் ஏற்பதில்லை.

   நாற்றங்கால் நாற்று நல்விளைச்சல் தருதற்குப்
   பாத்திவிட்டு வயல்நாடிப் பண்போடு செல்கிறது;

   ஏழிசையும் தன்னுள் இருத்திவைத்த வீணையின்று
   ஏழிசையை மீட்டும் எழிற்கையை அடைகிறது;

   கடலில் பிறந்தமுத்து கட்டழகுக் கணவன்
   உடலில் தவழ்வதற்கே ஓடிப்போய்ச் சேர்கிறது.

   இதுதான் சிறப்பென் றெல்லோரும் போற்றுவதால்
   அதுதான் தொடர்கிறது; ஆருமதை வெறுப்பதில்லை.

   அப்படித்தான் என்மகளும் அவள்வீடு சென்றுவிட்டாள்;
   எப்படியெல் லாம்வளர்த்தேன்? என்றெண்ணி நான்பார்ப்பேன்.

   அவளுலகம் தனியுலகம்; அவளாட்சி திகழுலகம்;
   அவள்சுற்றம் இப்போது தனிச்சுற்றம்; புதுச்சுற்றம்.

   ஒருநாள் மகள்வந்தாள்; ஓடிப்போய் வரவேற்றுத்
   திருநாள் வந்ததுபோல் கொண்டாடித் தீர்த்தேன்நான்.

   மறுநாளே புறப்பட்டாள்; வாட்டமுடன் "மகளேநீ
   இருப்பாய் சிலநாட்கள்; என்னுள்ளம் மகிழுமென்றேன்.

   அதற்கவள் என்னசொன்னாள் அறிவீரா? "அப்பாநான்
   இதற்குமேல் முடியாது; என்வீட்டில் பலவேலை".

   என்றாள்; நானவளை ஏக்க முடன்பார்த்தேன்.
   அன்றிருந்த அவள்தானா? இல்லையிது ரசவாதம்.

   என்னுடன் உணவுண்ணும் நேரத்தும் அவள்கணவன்
   உண்பானா? மாட்டானா? என்றே கலங்குகிறாள்.

   வாய்திறந்தால் கணவன் புகழே வருகிறது;
   வாய்மூடி னாலுமவள் மனமதையே நினைக்கிறது.

   இந்த வேறுபாட்டில் நான்கவலை கொள்வதில்லை.
   அந்தவேற் றுமைதானே பெண்மையின் தனிச்சிறப்பு;

   செம்புலப் பெயல்நீர் போலக் கலந்துவிட்ட
   அன்புவாழ்க்கை கண்டுள்ளம் ஆனந்தம் அடைகிறது.

   ஆனாலும் அந்த ஆனந்தப் பண்ணுக்குள்
   போனமகள் பற்றியவோர் சோகராகம் இழைகிறது.

   தங்கத் தேர்போலத் தவழ்ந்து வருமழகில்
   அங்கம் பூரித்தேன்; தேர்வீதி வேறாச்சே!

   வெள்ளிக் கொலுசணிந்து விளையாடுங் கோலத்தில்
   உள்ளம் பறிகொடுத்தேன்; ஆடுகளம் வேறாச்சே!

   கைவீசச் சொல்லியவள் கைவிரல் அசைவினிலே
   மெய்வீசி மகிழ்ந்தேன்நான்; வீசுமிடம் வேறாச்சே!

   போன இடத்தில் பிரியத்தைக் காட்டுவதே
   போனவட்கும் நன்மை; பெற்றவர்க்கும் நற்பெருமை.

   மகன்கதை அப்படியா? விழுந்தாலும் எழுந்தாலும்
   மகன்கை யதுதானே வாழ்க்கையின் ஊன்றுகோல்.

   தன்பெற்றோர் தன்வீடு என்றுணரும் பற்றுள்ளம்
   என்றைக்கும் மாறாது; இனியஉற வதுதானே!

   துள்ளிக் குதித்தமகன் துடிப்பொடுங்கிப் பெருஞ்சுமையை
   உள்ளத்தில் சுமக்கும் ஓவியத்தைப் பார்க்கின்றேன்.

   மருமகளைப் புண்படுத்தி மகிழுவ தாயெண்ணி
   ஒருமகனைத் திருமகனை உருக்குலையச் செய்கின்றாள்;

   அவளுக்குப் பரிவாக அவனோர் வார்த்தைசொன்னால்
   இவளுக்குப் பெருநெருப்பு இதயத்தில் மூள்கிறது.

   சொல்லை நெருப்பாக்கிச் சூடு போடுகின்றாள்;
   நல்லமகன் அதைவாங்கி நடக்கிறான் மெதுவாக;

   தாயைப் பார்ப்பானா? தாரத்தைப் பார்ப்பானா?
   சேயைப் பிடித்தசனி சென்மச் சனியாச்சு.

   மகன்பாடு பெரும்பாடு; மத்தளம் படும்பாடு.
   மகன்பாவம் அத்தனையும் மனசுக்குள் சுமக்கின்றான்.

   எல்லாச் சுமைகளையும் தாங்கும் சுமைதாங்கி;
   எல்லா இடிகளையும் வாங்கும் இடிதாங்கி.

   அத்தனையும் தாங்கி அளவற்ற பிரியத்தை
   மொத்தமெனப் பெற்றோர்பால் காட்டுபவன் மகனேதான்.

   தன்னை நம்பிவந்த தளிருக்கும் வாழ்வுவேண்டும்;
   அன்னை குரலுக்கும் ஆறுதல் தரவேண்டும்;

   ஒருகயிறு இருபுறமும் முறுக்கப் படுகிறது;
   முறுக்கு பெரிதானால் கயிறறுந்து போகாதா?

   என்றைக்கும் பெற்றோர்பால் கொண்ட பிரியத்தைக்
   குன்றாமல் காப்பவன் குடும்பத்து மகனேதான்.

   பிறந்தமண்ணில் காலூன்றிப் பெரும்பிரியம் காட்டுபவன்
   பிறந்த மகன்தான்;  போன மகளில்லை

   தாய்க்கும் மனைவிக்கும் தந்தைக்கும் தன்னுடைய
   சேய்க்கும் பிரியத்தைத் தினம்செலுத்து கிறானவன்தான்.

   மகன்கொண்ட பிரியமென்றும் மாறாது; மாறாது.
   மகனவன் மாறிவிட்டால் மகனில்லை; தந்தையில்லை.

   என்றுசொல்லி வாதத்தை இங்குவைத்து எல்லோர்க்கும்
   நன்றிசொல்லி முடிக்கின்றேன். நன்றி; வணக்கம்.

   


Monday, September 29, 2014

பாரதியின் புதிய அறம்

              பாரதியின் புதிய அறம்

        ( பாரதி கலைக் கழகம்-56ஆம் ஆண்டு விழா-23-12-07 )
                கவிதைப் பட்டி மன்றம்
          பொருள்;- பாரதிக்குப் பெரும்புகழ் சேர்ப்பது: "புதிய அறமா?
                   பாட்டுத் திறமா?
          நடுவர்;--டாக்டர் வ.வே.சு.
   நடுவர் அவர்களே!
 
   இன்றைக்கு எனக்கோர் உண்மைதெரிஞ் சாகணும்!

   பாட்டுத் திறமிருந்தால் தானே பாவலன்;பின்
   பாட்டுத் திறத்தையேன் அவனிடம் தேடுவது?

   சமுதாயத் தொளிசேர்க்கப் புதிய அறச்சுடர்
   அமைந்துளதா எனப்பார்த்தல் தானே நல்லாய்வு.

   பாரதிக் கதிர்வீச்சுப் பரவாத இடமில்லை;
   பாரதி ஒளிச்சுடர் புகாத இடமில்லை.

   பலதிசையும் சுடர்வீசிப் பரிமளிக்கும் ஒருகதிரை
   அளவாகச் சிமிழுக்குள் அடைக்க நினைக்கலாமா?

   இதழ்தடவி மலர்விக்கும் இனியதொரு தென்றலினைப்
   பதமாக்கிப் பெட்டிக்குள் பதுக்க முயலலாமா?

   பாரதியை அறிவுலகே பார்த்து வியக்குதெனில்
   பாரதியின் பாட்டுத் திறம்மட்டு மேபார்த்தா?

   பாட்டிலவன் கொட்டிவைத்த பாச்சுவை யெனும்தேறற்
   சாற்றைப் பருகிக் கிறுக்காகார் யாரிங்கே?

   அதனால் மட்டுமா அறிவுலகம் போற்றிசெயும்?
   எதனால்? எதனால்? எண்ணில் பெருவியப்பே!

   கற்பனை வானேறிக் கதிரளந்து பார்க்குமொரு
   கற்பனைச் சிறுகவிஞ னாஇந்தப் பாரதி?

   மண்ணுக்கு விடுதலை வந்துவிட்டாற் போதுமா?
   புண்ணான சீர்கேடு மண்ணாக வேண்டாமா?

   அறமென்ற பேரில் எத்தனை சீர்கேடு?
   அறமென்னும் பழமையைப் புதிப்பிக்க வேண்டாமா?

   அதைத்தான் செய்தான் அருமைப் பெருங்கவிஞன்;
   எதைச்செய் தாலுமதை மண்ணுக் காய்ச்செய்தான்.

   பாட்டுத் திறம்நமக்குப் புதுச்சுவைகள் ஊட்டலாம்;
   நாட்டு நலத்திற்காய்க் கவிநடக்க வேண்டாமா?

   கற்பனைச் சிறகாலே வானளந்து பார்க்கலாம்;
   அற்பமன நோய்தீர்க்க அறம்புதிதாய் வேண்டாமா?

   வாழ்வுச் சுவைகண்டோர் கவிச்சுவையில் திளைக்கலாம்;
   வாழ்வில் நையுமுயிர் ஊண்சுவைக்க வேண்டாமா?

   பூட்டிவைத்த பெண்கூண்டு பொடிபடவே வேண்டாமா?
   கூட்டாகப் பெண்ணினந்தான் கோலோச்ச வேண்டாமா?

   அதற்கறம் சொன்னதால்தான் பாரதியைப் போற்றுகிறோம்;
   எதற்காக வுமவனைக் கூண்டுக்குள் அடைக்கலாமா?

   புதிய சந்தங்கள்; புதிய சுவைக்கூட்டு;
   புதிய வடிவங்கள்; புத்தம் புதுநயங்கள்;

   இவைமட்டு மாகவிதை மழையில் விழுந்தன?
   அவைகளுடன் புதிய அறங்களைப் பொழிந்தானே

   அதுதானே அவனைப் புகழுச்சி ஏற்றியது!
   அதுதானே தாசனின் அடிமனத்திற் பதிந்தது;

   "புதிய அறம்பாட வந்த அறிஞனெனப்
   புதுமையாய்ப் பாடவைத்த தந்த அறந்தானே!

   அறம்--1
   "இப்பொழுதை நூல்களினை எண்ணுங்கால் ஆடவருக்
    கொப்பில்லை மாதர்; ஒருவன்தன் தாரத்தை

   விற்றிடலாம்; தானமென வேற்றவர்க்குத் தந்திடலாம்;
   முற்றும் விலங்கு முறைமையன்றி வேறில்லை"

   பழைய அறமிது; பாஞ்சாலிக் கவைதன்னில்
   அழகுற வீட்டுமன் அளித்த விளக்கமிது.

   புதிய அறமிங்கே நெருப்போடு வருகிறது.
       "இதுபொ றுப்பதில்லை--தம்பி!
           எரிதழல் கொண்டுவா!
        கதிரை வைத்திழந்தான்--அண்ணன்
           கையை எரித்திடுவோம்!"
   மூத்தவன் என்ற மரியாதை அறமும்
   சேர்த்தெரிக்கப் படுகிறது புதிய அறநெருப்பால்.

   அறம்--2
   பெண்விடு தலைக்கெனப் பத்துக் கட்டளைகள்
   அன்றைய மலைப்பொழிவாய் அழுத்தமுடன் வருகிறது;

   புதிய அறமங்கே பூத்துப் பொலிகிறது;
   புதுமைப் பெண்ணைநாம் பாட்டிலே காண்கிறோம்.

   நிமிராது குனிந்ததலை; நெளிகோணப் பார்வைபோய்
   நிமிர்ந்த நன்னடை; நேர்கொண்ட பார்வை;

   நிலத்தினில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளுடன்
   கலகலப்பாய்ப் புதியஅறம் பெண்ணாகி வருகிறது.
 
   அறம்--3
   அன்றெழுதி வைத்ததை அழித்தெழுத முடியாது;
   இன்றைக் குணவில்லை என்றால் அவன்விதி.

   இதுதான் பழையஅறம்; பழகிய நீதி;
   இதோ பாரதியின் புதியஅறப் போர்முரசம்.

   "இனியொரு விதிசெய்வோம்--அதை
      எந்த நாளும் காப்போம்!
   தனியொருவனுக் குணவில்லை--எனில்
      சகத்தினை அழித்திடுவோம்!"

   பழமை பழமையென்ற பாவனையால் ஏழைமக்கள்
   அழுதுநையச் செய்யும் அறந்தூக்கி எறிந்திட்டான்;

   நெஞ்சம் துணிந்தவரே நிமிர்ந்துகையை உயர்த்திட்டால்
   பஞ்சம் பறந்தோடும் எனப்புது அறம்சொன்னான்.

   பிறர்பங்கைத் திருடுதல் எனச்சொன்ன தொடரிலே
   உறுதியுடன் மார்க்சின் கொள்கையை விளக்கிவிட்டான்.

   இப்போதைக் கிதுபோதும்; இணையில்லாப் பெருங்கவியின்
   தப்பாத பெரும்புகழைப் புதியஅற மேகொடுக்கும்.

   இனியென்ன நான்சொல்ல? கவிஞனுக்கு நாம்செய்யும்
   பணியவனின் பரிமாணம் உணர்ந்து உணர்த்தல்தான்.

   பாட்டுத் திறமவன்றன் பரிமாணத் தொருகூறு;
   காட்டும் புதியஅறம் பரிமாணச் சுடர்வீச்சு.

   மாந்தரை நெறிப்படுத்த, மனங்களைச் சரிப்படுத்த
   ஏந்தல்கள் தந்தவைதாம் இங்குள்ள அறங்களெல்லாம்;

   வளர்ந்தோர்க்குப் பழையசட்டை பொருந்தா ததைப்போல
   மலர்ந்துநிற்கும் மன்பதைக்குப் புதியஅறம் இவன்தந்தான்.

   அதுதானே சமுதாயக் கவிஞன் முதற்கடமை!
   அதைச்செய்த திறம்பற்றி அவனைநாம் போற்றிடுவோம்.

   பாட்டுத் திறமென்னும் கூட்டுக்குள் அடைக்காமல்
   நாட்டுக் கறம்சொன்ன நல்லிதயம் போற்றிசெய்வோம்.

   என்று நான்முடிப்பேன்; தீர்ப்பெனக்குச் சாதகமாய்
   நன்று வருமென்றே நம்பி  அமர்கின்றேன்.


 
 



     

Tuesday, August 12, 2014

என்னுரை

                                               என்னுரை--கனல் நெஞ்சம்

            கவிஞன் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று எப்படியோ பதிவாகிறது. சில நேரங்களில் உடனே அது கவிதையாகிறது. பல நேரங்களில், பதிவானவையெல்லாம் உள்ளேயே பதுங்கிப் பொதிந்து கிடக்கின்றன.
      சாம்பலுக்குள் பொதிந்து கிடக்கும் கனல் துண்டுகளைப் போல அவை பதுங்கிக் கிடக்கின்றன
      .பதுங்கியிருக்கும் அப் பதிவுகள் வெளியுலகப் பாதிப்பின் ஏதோவோர் பொறிபட்டுச் சுடர்விட்டு நெருப்பாகிக் கவிதையென வெளி வருகின்றன.
       அக் கவிதைகளின் சுடர்வீச்சுச் சிலரைப் பெரிதும் பாதிக்கின்றது.
        பாதிக்க வேண்டுமென்பதே கவிஞனின் நோக்கம்.
        ஆனால் அந்தப் பாதிப்புத் தாக்கத்தின் விளைவாகத் தீய எண்ணங்கள் கவிதைச் சுடரில் வெந்து பொசுங்கித் தூய உணர்வுகள் தோன்றி விடுகின்றனவா? என்பது விடைகிடைக்கா ஒரு வினாவாகிறது.
         மாறாகக் கவிஞனே தாக்கப் படுவதும், புறக்கணிக்கப் படுவதும் நிகழ்கின்றன.
          கவிஞனின் தாக்கத்தால் எப்படித் தீயோர் மாறுவதில்லையோ, அப்படியே அவர்தம் தாக்கத்தால் கவிஞனும் மாறுவதில்லை.
           கவிஞனின் நெஞ்சக் கனல் கவிதைச் சுடரைத் துப்பிக் கொண்டே உள்ளது.
           மருத்துவனிடம் ‘ஏன் உங்கட்கு நோய்கள் மட்டுமே தென்படுகின்றன?’ என்று எப்படிக் கேட்க முடியாதோ, அப்படியே சமுதாயச் செப்பம் வேண்டிப் பாடும் கவிஞனிடம் ,”ஏன் உங்கட்குச் சமுதாயக் குறைகளே தென்படுகின்றன?” எனக் கேட்க முடியாது.
             தீர்வு காணும் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இல்லாத கவிஞனால் குறைகளைச், சமுதாய நோய்களைச் சுட்டிக் காட்டவே முடிகிறது.
           நோயைக் குணமாக்கிச், சமுதாயம் சீர்ப்படுத்துவது, ஆட்சியிலுள்ளோர்க்கும், அவரை அமர்த்திய மக்கட்கும் பொறுப்பாகிறது. இருவரும் உணர்ந்து செயல்பட்டால் சமுதாயம் செப்பமுறும் என்பதில் ஐயமில்லை.
            இத்தகைய எண்ணங்களின் வெளிப்பாடே என் கவிதைகள்.
            ஆகவே தான், இறை நம்பிக்கையுடைய நான் இறைவனைப் பாடும்போது கூடச் சமுதாய நோய்கள் சுட்டப் படுகின்றன.
             என்ன செய்ய?
              நான் நானாக இருப்பதை இறைவன் முன்னிலையிலும் என்னால் தவிர்க்க இயலவில்லை.
              அந்த ‘ நான்’ ஒழிந்து நன்னிலை பெற இறையருள் கிடைக்கட்டும்.
              இந்த ‘நான்’ ஒழிவது நல்லது தானா?
              இத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகள் 1960 முதல் இன்று வரை பாடியவை.
              அவைகளில் பக்குவம், பக்குவமின்மை இரண்டும் கலந்து வரலாம்.
               படித்துப் பாருங்கள். பாராட்டு, திட்டு- ஏதேனும் ஒன்றைத் தாருங்கள்.
                                            தங்களன்புள்ள
                                              சவகர்லால்

              ( என்னுரை—நெஞ்சக்கனல்-2009 )