கவியரங்கம் --40

              கவியரங்கம்--40

          எனக்குப் பிடித்தது---பணிவு

           தலைவர்--புலவர் இராமமூர்த்தி

   பழகிய நாட்க ளெல்லாம்

      பசுமையாய் விரிந்தே நந்தம்

   அழகிய மேடை வீச்சை

      அந்தநாள் கவிதைப் பேச்சைக்

   கலகல எனவே பேசிக்

      களித்தஅக் காலப் போக்கை

   அழகுடன் விரித்தே என்றன்

      அகத்தினை நிறைத்து நிற்கும்.

   நண்பரின் தலைமை யேற்று

      நல்லதோர் அரங்கில் பாட

   அன்புடன் இசைந்தேன்; இந்த

      அருமையாம் தளத்தில் என்னை

   நண்புடன் இறுகக் கட்டி

      நெஞ்சினுள் நுழைந்த இந்த

   அன்புடைக் குழுமம் என்றும்

      அளவிலா மகிழ்வை ஈயும்.

   புலவராம் இராம மூர்த்தி

      பொழிந்திடும் கவிதை யிங்கே

   பலசுவை காட்டும்; வண்ணப்

      பாவகை நீட்டும்; அந்த

   நிலவினைத் தொட்டு மீளும்;

      நண்பரே! பணிவா யும்முன்

   சிலகவி படைப்பேன்; ஏதும்

      சுவையிலை யெனினுங் கொள்வீர்!

             பணிவு

   ஆயிரங் கதிர்க ளிந்த

      அவனியை அணைக்கும்; மற்றோர்

   ஆயிரங் கைகள் பூக்கள்

      அலர்ந்திடச் செய்யும்; இன்னும்

   ஆயிரம் வகையி லிங்கே

      அருமையா யுயிர்வ ளர்க்கும்;

   ஆயிரம் செய்து விட்டே

      அமைதியாய்க் கதிர்தான் வீழும்.

   நாற்றென இருந்த நன்செய்

      நற்பயிர் பசுமை யாகிக்

   கீற்றெலாம் மணிசு மந்து

      கதிர்களே முற்றும் போது

   வீற்றுயர் தலைதான் சற்றும்

      வீங்கிடா தழகா யங்கே

   ஏற்றிடு பணிவைப் பார்த்தே

      என்மனம் பாடங் கற்கும்.

   மண்ணுள மரங்கள் மற்றும்

      மலர்ந்துள பூக்க ளெல்லாம்

   மண்ணிலே பயன்கள் ஈய

      மகிழ்வுடன் நிமிர்ந்து யர்ந்து

   விண்ணினைப் பார்த்த பின்னர்

      விளைபயன் நல்குங் காலம்

   மண்ணினைப் பார்க்கும்; அந்த

      மாண்பினிற் பணிவு காண்போம்

   எத்துணை புகழ்வெ ளிச்சம்

      இங்கெனைத் தாக்கி னாலும்,

   எத்துணை பாராட் டுக்கள்

      இதயமே தூக்கி னாலும்

   எத்துணை பேர்கள் என்னை

      இனியநீ ராட்டி னாலும்

   எட்டுணைக் கனமு மென்றன்

      இதயமே ஏற்கா தென்றும்.

   செல்வமே என்னைச் சூழ்ந்து

      திளைத்திடச் செய்த போதும்

   கல்வியிற் சிறந்தோ ரென்னைக்

      கட்டியே புகழ்ந்த போதும்

   எல்லையில் புகழ்வெள் ளந்தான்

      எனையிழுத் தேகும் போதும்

   எள்முனை யளவும் கர்வம்

      என்சிரம் ஏற்கா துண்மை.

   பெரியவர் சிறியோ ரென்ற

      பேதமே கொள்ளேன்; நட்புக்

   குரியவ ரெல்லாம் இங்கே

      உயர்ந்தவ ரென்றே கொள்வேன்;

   வறியவன் ஏதுங் கல்லா

      மனிதனே யெனினும் என்னுள்

   உரியதோ ரிடம ளிப்பேன்;

      உளத்தினிற் பணிவே கொள்வேன்.

   கையொலி ஆர வாரம்;

      கட்டிய புகழ்மு ழக்கம்;

   கையினால் இழுத்தே உச்சி

      காட்டிடும் மனிதர் கூட்டம்;

   பையவே நுழைந்தென் நெஞ்சைப்

      பற்றிட இடங்கொ டேன்நான்.

   வையகம் வாழு மட்டும்

      பணிவுதான் அணியாய்க் கொள்வேன்.

   அடக்கமா யிருப்பின் நம்மை

      அடக்கமே செய்வ ரென்னும்

   துடிப்புடை நண்பர் சொற்கள்

      துவண்டிடச் செய்யா தென்னை;

   அடக்கமா யிருப்பேன்; மண்ணுள்

      அடக்கமா யாக மாட்டேன்;

   தொடக்கமும் முடிவும் எல்லாம்

      தொடர்ந்திடு பணிவொன் றேயாம்.

   மாவொடு பலவு மிங்கே

      மற்றுள கனிக ளெல்லாம்

   பூவுல கெல்லாம் சாய்ந்து

      பூமியைப் பார்க்கும் போது

   நாவுளே சொற்ப ழுத்த

      நற்றமிழ்க் கவிவல் லார்க்கு

   மேவிய பணிவு தோன்றின்

      மண்ணிலே விண்தோன் றாதா?

       .

குப்பைக்கோழிகள்

                      குப்பைக் கோழிகள்

நண்பன் நானெது செய்தாலும் - அதில்
   நாற்பது குறைகள் சொல்லிடுவான்;
என்றும் என்செயல் நலக்கூற்றை--அவன்
   இம்மி யளவும் காண்பதில்லை.

என்னவள் என்றன் செயல்களிலே--என்றும்
   எந்த நலமும் காண்பதில்லை;
அன்றும் இன்றும் என்றைக்கும்-- வாழ்வில்
   அவளிடித் துரைப்பவை குறைகளையே.

உறவு நெருக்கம் எல்லாமே - என்னை
   உரசிக் காண்பவை குறைகளையே.
தெரிபவை அவர்க்கே என்னிடத்தில்--உள்ள
   தவறு வழுக்கல் இவைகள்தாம்.

யாரிடம் குறைகள் இங்கில்லை?--வாழும்
   யாரெவர் குறையே இல்லாதார்?
யாரெவர் நிறைபண் பிருப்பிடமாம்--மண்ணில்
   அப்படி யிருப்பின் அவர்தெய்வம்.

குறைகள் நிறைகள் கலந்தவைதாம்--நம்முள்
   குலவும் மனித இனமெல்லாம்;
குறைகள் மிகுந்தால் கீழினமாம்--நிறைவே
   குறையா திருப்பின் தெய்வஇனம்.

என்னைப் பார்ப்பவர் எனைக்கிளறி--அங்கே
   எடுப்பவை யெல்லாம் குறைகளெனில்
மண்ணில் குப்பைப் புழுக்களையே--கிண்டி
   மகிழும் கோழிக் கவருறவா?

குப்பையைக் கிண்டும் கோழியிடம்--நல்ல
   கோமே தகமே கிடைத்தாலும்
அப்படி யேயதை உதைத்தெறியும்;--மண்ணில்
   அவைகளின் தேடல் புழுக்கள்தாம்.

அப்படிப் பழக்கம் மனிதர்க்கே--என்றும்
   அடிப்படைப் பண்பாய் ஆகலாமா?
குப்பைக் கோழி யாகாமல்--மற்றவர்
   குணங்கண் டவரைப் போற்றிடுவோம்.
                   01--10--2010

கவியரங்கம் -39

                         

     

              கவியரங்கம்--39

             தலைவர்--- இலந்தை

இலந்தைக் கனிகள் சுவைத்துச் சுவைத்தே

   இதயம் கள்வெறி கொள்கிறது --அந்த

இலந்தை என்றன் இனிய நண்பர்

   என்றே உள்ளம் குதிக்கிறது.

சந்த வசந்தம் எனுமோர் தளத்தில்

   சுவைக்கனிக் கவிதை உதிர்கிறது;--என்றும்

அந்த வசந்தக் கனியைச் சுவைத்தோர்

   அருமை உள்ளம் திமிர்கிறது.

அவர்தம் தலைமை அதிலென் கவிதை

   அடடா! என்ன பெருமகிழ்ச்சி! --இங்கே

அவரின் முன்னே எதனை இடநான்?

   அதுவும் கவிதை எனவருமா?

      சொல்லக் கொதிக்குதடா நெஞ்சம்

சொல்லக் கொதிக்கு தடாநெஞ்சம்--வெளியே

   சொல்ல நடுங்கு தடாமேனி

மெல்லத் தவழ்ந்தி டுமாநன்மை--ஓடி

   மறைந்து தொலைந்தி டுமாதீமை?

வெள்ளையன் போய்வெகு நாளாச்சு--இந்த

   மண்ணும் வளமும் நமதாச்சு;

கொள்ளை நலங்கள் கூடிவரும்--என்ற

   குடிகளின் நினைப்பே என்னாச்சு?

நோய்கள் பலப்பல பல்கிடவே--நாடு

   நோய்வாய்ப் பட்டு நலிகிறது;

நோயினைத் தீர்க்க வாக்களித்தே--நாட்டை

   நோயிட மேநாம் நல்குகிறோம்;

நோயினைத் தீர்க்க வழியில்லை--நாளும்

   நோய்நமைத் தீர்க்க வாடுகிறோம்;

வாயினைத் திறக்கவும் அஞ்சுகிறோம்--இந்த

   வாழ்வு நமக்கெலாம் ஒருகேடா?

நல்லவன் யாரெனத் தேடுகிறோம்--அந்த

   நாயகன் கண்ணிலே தெரியவில்லை;

உள்ளவர் தனிலே நல்லவரைத்--தேடி

   ஒப்படைத் திடவும் வழியில்லை;

நாட்டை உயர்த்திடத் தேர்ந்தெடுத்தால்--அவர்

   நாள்தொறும் வெகுவாய் உழைத்திட்டே

வீட்டை உயர்த்திடல் பார்க்கின்றோம்--அந்த

   வினையின் கொள்முதல் அறுக்கின்றோம்;

கதிரவன் ஒளிபுகா இடங்களிலும்--நாட்டில்

   கையூட் டொளிர்ந்திடக் காண்கின்றோம்;

எதுசரி? என்றால் தவறுகளைத்--தலைகள்

   இதுசரி யென்றிடல் காண்கின்றோம்.

தாழ்ந்தவர் உயர்ந்து நிமிர்ந்திடவே--நாட்டில்

   தனிவழி எதுவும் தெரியவில்லை;

தாழ்ந்தவ ரென்றும் தாழ்ந்தவரே--என்னில்

   தனிக்குடி யரசெலாம் எதற்காக?

ஒழுக்கமும் நெறியும் பண்புகளும்--இதயம்

   உள்நுழைந் திடவே மறுக்கிறது;

இழுக்கமும் பிழைநெறி முனைப்புகளும்--என்றும்

   எளிதாய் உள்நுழைந் திருக்கிறது.

பாரதம் எங்கே போகிறது? --நாட்டுப்

   பழம்பெரும் சிறப்பேன் மறைகிறது?

பாரதம் உலகின் வழிகாட்டி --என்று

   புகழ்பெறும் நிலையும் வந்திடுமா?

என்னவோ இளைஞர் உள்ளமெலாம் --தீமை

   இழுத்திடச் சென்றிடல் காண்கின்றோம்;

வண்ணமாய்த் தோன்றும் தீமைகளை--அவர்

   வாரி அணைத்திடல் பார்க்கின்றோம்.

நினைக்க நினைக்கவே வெடிக்கிறது;--நெஞ்சம்

   நெருப்பில் புழுவாய்த் துடிக்கிறது;

நினைப்பும் செயலும் உயர்ந்திடவே--நாட்டில்

   நன்னெறிச் சூழல் விளைந்திடுமா?

          ------     -----

கங்கைவேடன் காளத்திவேடனுக்கு (3)

        கங்கைவேடன் காளத்திவேடனுக்கு (3)

கங்கை நதியலை கடக்குந் தோணிகள்
   கணக்கில கொண்டவன்நான்--என்முன்
இங்கே பிறப்பலை கடக்குந் தோணியாய்
   இராகவன் நடந்துவந்தான்.

என்னைச் சோதரன் என்றவன் சொற்களில்
   இதயம் பறிகொடுத்தேன்--அந்த
வண்ணக் கோலவாய் வீழ்ந்திடும் சொற்களை
   வாரியே உண்டிருந்தேன்.

உன்னைப் போலவே நானும் உணவுகள்
   ஊட்டிட நினைத்துவிட்டேன்-- அங்கே
உன்னைப் போலவே கறியும் படைத்தேன்
   உணர்வுகள் இரண்டுமொன்றே!

அந்த உணவினை இராகவன் உண்டனென்
   ஆயினம் என்றுரைத்தான்-- உன்றன்
அந்த உணவினை ஏற்றவன் உனக்குநல்
   அற்புதப் பதமளித்தான்.

அன்பினைப் புரியா அடுத்தவர் சுளிப்பை
   அறிந்தவர் நாமிருவர்--தூய
அன்பினைப் போற்றி அணைத்தவ ரன்பை
   அணைத்தவர் நாமிருவர்.

இந்தத் தகுதியை எண்ணிப் பார்த்தே
   இம்மடல் துணிந்தெடுத்தேன்--வேறாம்
எந்தத் தகுதியும் எனக்கிலை கங்கை
   இருகரை திரிபவன்நான்

காளத்தி நாதன் கண்களே இன்று
   கண்ணப்பன் கண்ணலவோ--அந்தக்
காளத்தி யப்பர் அருள்மழை குளித்த
   கண்ணப்பர் நீயலவோ?

உள்ள மொடுங்கி உணர்வுக ளொடுங்கி
   ஒருமடல் வரைந்துவிட்டேன்--அன்பு
வெள்ள மெனவுள உன்னடி வைத்தே
   மெல்ல நழுவுகின்றேன்.
            தேனி--07-10-89

கங்கை வேடன் காளத்தி வேடனுக்கு (2)

    கங்கைவேடன் காளத்தி வேடனுக்கு (2)

காளத்தி மலையினிலே அற்பு தங்கள்

   காட்டிநின்ற பேரன்பே! உன்னை நெஞ்சின்

ஆழத்தில் நினைத்தாலும் பொங்கி வந்தே

   அகவுணர்வு பித்தாகித் தவிக்கு தந்தோ!

மீளத்தான் உன்செயலை எண்ணுந் தோறும்

   விந்தைமிகப் பெருகுதன்றி வேறு காணேன்;

காளத்திப் பெருந்திறலே! உன்ற னுக்குக்

   கடிதம்நான் எப்படித்தான் எழுதி நிற்பேன்?

ஏடறியேன்; எழுத்தறியேன்; அறிந்த தெல்லாம்

   எம்பெருமான் அருளொளியின் வீச்சொன் றேதான்;

பாடறியேன்; படிப்பறியேன்; அறிந்த தெல்லாம்

   பரம்பொருளின் கண்வீச்சுத் தொண்டொன் றேதான்;

வீடறியேன்; வினையறியேன்; என்ம னத்துள்

   விளைந்துநின்ற மாற்றமட்டும் நன்க றிந்தேன்;

காடறியத் துணையோடு வந்த அந்தக்

   கார்முகிலின் அசைவுக்குப் பணிகள் செய்தேன்.

காளத்தி மலைகூட உன்றன் முன்னே

   கடுகாகிப் போனதுவே! அருகே ஓடும்

ஆழத்துப் பொன்முகலி ஆறு கூட

   அணுவாகி நின்றதுவே! ஆமாம் அந்தக்

காளத்தி யப்பனுக்கே ஆறு நாளில்

   கண்ணப்பும் துணிவுபெற்றாய்; உன்றன் பக்தி

ஆழத்தின் முன்னெந்தக் கடலும் தோற்கும்;

   அடியேனா உன்பெருமை அளக்கக் கூடும்?

பிறப்பென்ன பக்திக்குத் தடையா? சாதிப்

   பிரிப்பென்ன தொண்டுக்குப் புறம்பா? வாழ்க்கைச்

சிறப்பென்ன சிலருக்கே உறவா? அந்தச்

   சிவனென்ன சிலர்தொட்டால் தீட்டா? வீணே

மறைப்பென்ன? தடுப்பென்ன? இவற்றை யெல்லாம்

   மண்மீது பொடிப்பொடியா யாக்கி விட்ட

சிறப்பென்ன கண்ணப்ப? உன்ற னுக்கே

   சின்னவேடன் என்னசெய்தி எழுது வேன்நான்?

திண்ணப்ப னாயிருந்த ஏழை யப்பன்

   சிவனப்பன் குறைதீர்க்கக் கண்ணை அப்பிக்

கண்ணப்ப னெனவானாய்; ஆமாம்; அந்தக்

   கண்கட்டு வித்தையதின் மர்ம மென்ன?

திண்ணப்பன் உன்முன்னே அப்பன் கண்கள்

   செவ்வருவி யெனஆகக் குருதி நிற்கக்

கண்ணப்பி வெற்றிகண்டாய்; எல்லாம் அந்தக்

   கங்கைகொண்டான் விளையாட்டுத் திறங்கள் தாமே!

செருப்பாலே மிதித்தாலும் சினக்க வில்லை;

   தீவிழியைத் திறந்துன்னை எரிக்க வில்ல;

விருப்போடு 'கண்ணப்ப' என்ற ழைத்தார்.

   விண்வணங்கும் பெரும்பேற்றை உனக்க ளித்தார்;

பொருப்பிருந்த காளத்தி நாத ரந்தப்

   பெருஞ்செயலைப் போற்றிட்டே உயர்வ ளித்தார்;

செருப்பதனை மலர்க்கொத்தாய்க் கொண்டார்; அந்தச்

   சிறப்பதனில் சிவபெருமான் சிரித்து நின்றார்.

               --தேனி 07-10-89

                              ( தொடரும் )  

 

திரும்பும் திசையெங்கும்

             திரும்பும் திசையெங்கும்

எத்திசையில் திரும்புவது?
   இருக்கின்ற திசையெல்லாம்
ரத்தத்தின் பீச்சல்கள்;
   நாராசக் கூச்சல்கள்;

சாதியென்ற பேரரக்கன்
   சதிராடக் காலடியில்
மீதியின்றி மக்களெல்லாம்
   மிதிபடுவார் ஒருதிசையில்;

நியாயத்தின் புதைகுழிமேல்
   அநியாயம் ஆட்டமிட
வியாபாரம் செழிக்கின்ற
   வித்தகங்கள் ஒருதிசையில்;

உள்ளத்தை மூடிவைத்தே
   உதடுமட்டும் திறந்துபேசிக்
கள்ளத்தை விலையாக்கும்
   கலைகற்றோர் ஒருதிசையில்;

நல்லவரைப் போல்நடித்து
   நடுமுதுகில் குத்துகின்ற
பொல்லாங்கில் அகப்பட்டுப்
   புலம்புகின்றோர் ஒருதிசையில்;

கன்னிகழி யாமலேயே
   கட்டழகு நைந்துபோகப்
பெண்ணென்று மூத்துநிற்கும்
   பிணங்களெல்லாம் ஒருதிசையில்;

திரும்புகின்ற திசையெங்கும்
   தில்லுமுல்லும் தீமைகளும்
நெருங்கிவழி மறிக்கையிலே
   நடப்பதுதான் எத்திசையில்?

எத்திசையில் திரும்புவது?
   எல்லாமே சிரிக்கிறதே!
எத்திசையும் திரும்பாமல்
   இருக்கத்தான் பழகுவோமா? 

பொருள்

                              பொருள்

பொருளுக்குப் பகையாகிப் போன வன்நான்;
   பொருள்நாடி என்நாடி தளர்ந்த தல்லால்
பொருளென்னை நாடிவந்து சேர்ந்த தில்லை.
   பொருளிருக்கும் என்பாட்டில்; வீட்டி லேயோ
பொருட்பகைநா யனார்தான்நான்; இவ்வா றென்றும்
   பொருளற்ற கவிஞனான எனையும் நீங்கள்
பொருளாக மதித்திங்கே பொருளைத் தந்தீர்;
   பொருளுக்காய்ப் பாடுகிறேன்; பொறுத்துக் கேட்பீர்!

போகாத ஊருக்கும் பாதை கூட்டும்;
   பொல்லாத பேர்களையும் நல்லோ ராக்கும்;
ஆகாத காரியங்கள் ஆக வைக்கும்;
   அறிவிலாரை மேதையெனப் புகழ வைக்கும்;
வேகாத பருப்பையெலாம் வேக வைக்கும்;
   மேதினியே கைக்குள்ளே அடங்க வைக்கும்;
ஆகாவென் றுலகோரை வியக்க வைக்கும்;
   அதுவிந்தப் பொருளால்தான் முடியும் கண்டீர்!

பொருளற்ற ஒருவனையார் மதிப்பார்? மண்ணிற்
   பெற்றெடுத்த தாய்கூட மதிக்க மாட்டாள்.
பொருளென்ற ஆதாரம் இல்லை யென்றால்
   புவிவாழ்வில் தாரமுமா தார மில்லை;
பொருளின்றேல் அறமேது? இன்ப மேது?
   புகழேது? பாராட்டு வருவ தேது?
பொருள்மட்டும் குவித்துவிடு! உன்பா தத்தில்
   புகழ்வந்து மாலையிடும்; உயர்வு சேரும்.

பொருள்செய்க என்றாரே! எதனால்? நாம்தாம்
   பொருள்செய்து விட்டாலே போதும்; அந்தப்
பொருளறத்தை இன்பத்தைக் கொண்டு சேர்க்கும்;
   பகல்நேரம் பலர்பார்க்கக் கொலைசெய் தாலும்
பொருளந்தக் கொலையினையே இல்லை யாக்கும்;
   புவிமீது நீதிகூடப் பொருளின் முன்னால்
பொருளில்லை எனவாகிப் போகு மென்றால்
   பொருள்வலிமைக் கினியென்ன சொல்ல வேண்டும்?

பொருள்மட்டும் பொருளாகி விடுமா? அந்தப்
   பொருள்நல்ல வழிவரவே இல்லை யென்றால்
பொருளேயோர் பிணியாகிப் போய்வி டாதா?
   பாவவழி வந்தபொருள் பாவம் தானே!
பொருள்சேர்க்கப் புண்ணியத்தைப் புதைத்தோ ரெல்லாம்
   போகின்ற இடம்கொடிய நரக மென்றே
பொருள்பற்றிச் சொன்னவர்கள் சொன்ன தெல்லாம்
   பொருள்நல்ல வழிவேண்டு மென்ப தால்தான்.

பேரிருக்கும்; புகழிருக்கும்; நாட்டி லெங்கும்
   பாராட்டு மழையிருக்கும்; மிகவு யர்ந்த
சீரிருக்கும்; சிறப்பிருக்கும்; மக்கள் கூட்டத்
   திரளிருக்கும்; வாழ்த்திருக்கும்; கைப்பி டிக்குள்
பாரிருக்கும்; சொல்லினுக்கோர் பலமி ருக்கும்;
   பொழுதிருக்கும் உனைநாடி; எல்லாம் இந்தப்
பாரினிலே பொருளிருக்கும் வரையி லேதான்;
   போட்டுடைத்த மண்பாண்டம் பொருளில் லாக்கால்.