Thursday, May 29, 2014

இன்னும் எத்தனை

           இன்னும் எத்தனை?

இன்னும் எத்தனை எத்தனை காலம்
   என்னுயிர் நீளும் தெரியவில்லை;
இன்னும் எத்தனை எத்தனை புயல்கள்
   என்னுளம் தாக்கும் புரியவில்லை;
மின்னும் மின்னல் முழங்கும் இடிகள்
   மோதிட மோதிட வாழுகிறேன்;
கண்ணும் செவியும் உடலும் வலிவும்
   கரைவதை நாளும் காணுகிறேன்.

எத்தனை நட்புகள்! எத்தனை பிரிவுகள்!
   எத்தனை அலைகள் வாழ்க்கையிலே!
எத்தனை வஞ்சம் எத்தனை சூழ்ச்சி
   எத்தனை மோசம் உறவினிலே!
மெத்தென வந்து மெல்லென நுழைந்து
   மகிழ்வினைத் தந்த ஒருநட்பே
கொத்தெனத் துரோகம் இழைத்திடக் கண்டு
   குமுறிக் குமுறி அழுதுள்ளேன்.

அழுகையும் சிரிப்பும் கலந்ததே வாழ்க்கை
   அதனை நானும் உணர்கின்றேன்;
அழுதவன் சிரிப்பான்; சிரித்தவன் அழுவான்;
   அந்தச் சுழற்சி அவன்கையில்.
விழுந்தவன் எழுந்தால் மகிழ்வே; ஆனால்
   எழுந்தவன் விழுந்தால் என்செய்வோம்?
எழுகதிர் விழுவதும் விழுகதிர் எழுவதும்
   இயற்கை தருமொரு படிப்பினையே.

இப்படி வாழ்தல் எனமுடி வெடுத்தே
   இதுவரை அப்படி வாழ்கின்றேன்;
இப்படி வாழும் என்மேல் சேற்றை
   எறிபவர் சிலரைப் பார்க்கின்றேன்;
எப்படி இவரால் என்மேற் குற்றம்
   ஏற்றிட முடிகிற தெனத்திகைப்பேன்;
அப்படி அவர்மனம் கோண லடிக்க
   ஆனது ஏனெனக் கவல்கின்றேன்.

தெரிந்து தவறுகள் செய்யவும் மாட்டேன்;
   தீமையின் பக்கம் செலவுமாட்டேன்;
புரிந்தவ ரென்னைப் புரிந்தவ ரானார்;
   புரியா தவரும் புரிந்துகொள்வார்.
விரிந்த வாழ்க்கை திறந்த நூலாய்
   விளங்கிட வாழ்ந்தே மிகஉழன்றேன்
தெரிந்த தனைத்தும் நல்லவை யாகித்
   தெரிந்திட இறையை வேண்டுகின்றேன்

இன்னும் எத்தனை எத்தனை காலம்
   இந்த மண்தான் எனைத்தாங்கும்?
இன்னும் எத்தனை எத்தனை விடியல்
   இடர்கள் மோதிட விடிந்துவரும்?
இன்னும் எத்தனை எத்தனை சொந்தம்
   என்பாற் பற்றை மிகக்கொள்ளும்?
இன்னும் எத்தனை எத்தனை வானம்
   எனக்காய் விரிந்து வரவேற்கும்?.  .

Tuesday, May 6, 2014

மருந்து பிறிதில்லை

                               மருந்து பிறிதில்லை

   மாலை நேரம். பகல் முழுதும் கதிர்வீசிக் களைத்த
கதிரவன் மேனி இளைப்பாற மேற்றிசையில் இறங்கிக்
கொண்டிருந்தான்,
   மேய்ச்சலுக்குச் சென்ற பசுக்கள் கன்றுகளை நினைத்துக்
கனைகுரலோடு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தன. பறவைகள்
கூட்டுக்கு விரைந்தன. மாலை நேரத்துக் கலகலப்பு எங்கும்
நிறைந்தது.
   அந்தக் கலகலப்பினூடே இன்னுமொரு கலகலப்பு. குயில்கள்
கூடி மிழற்றுவது போன்ற கூட்டுக் குரல்கள். யாழ் நரம்பைச்
சுண்டிவிட்டது போன்ற கிண்கிணிச் சிரிப்பு. இடையே திட்டுகள்.
கேலிப் பேச்சுகள்.
   பெண்கூட்டமொன்று பந்தாடிக் கொண்டிருந்தது. கைவிட்டுக்
கைமாறித் தாவியது பந்து. பெண்களின் பிடிப்பில் சிக்கியது;
அணைப்பில் நெருங்கியது; வீச்சில் பறந்தது.
   மலர்க் கூட்டத்தின் நடுவே செந்தாமரை தனித்து விளங்குவது
போல, நீர்ப்பறவைகளின் நடுவே அன்னமொன்று எடுப்பாகத்
தோன்றுவது போலத் தான்தான் தலைவி என்பதைத் தோற்றத்
தாலேயே காட்டி நின்றாள் அவள்.
   செல்லப் பெண் அவள். செல்வக் குடும்பம் அவளது. தந்தை
சீர்பெற்ற வாழ்வோடு தேர்பெற்று வாழ்பவர். தேரில் அவர் சென்று
வரும் காட்சி சிறப்புக்குரியது.
   தேர் இயங்குகின்ற அந்த மணல் முற்றத்தில்தான் இன்று
தோழியர் புடைசூழத் தோகை பந்தாடினாள்.
   தோழியர்க்கு நடை பயிற்றுவது போல நடந்தாள்; இசை
பயிற்றுவது போலப் பேசினாள். அசைவுகள் கற்பித்தாள்;
ஆட்டங்கள் சொல்லித் தந்தாள்.
   அத்தனை செயலையும் தூரத்தே நின்று பருகிக் கொண்டிருந்தன
இரு விழிகள். ஆடுகின்ற பந்தோடு அவன் உள்ளம் ஆடியது.
தலைவியின் கையில் பந்து தவழும் போதும், அவளணைப்பில்
அது கிடக்கும் போதும், 'ஐயோ அது நானாக இல்லையே'  என
ஏங்கியது அவன் நெஞ்சம்.
   ஏக்கப் பெருமூச்சோடு நடந்துபோன நிகழ்ச்சிகளை அசைபோட்டது
அவன் உள்ளம்.
   அவள் அவன் நெஞ்சிலே நிறைந்தவள்; நினைப்பிலே நடமாடும்
நேரிழை; அவள் பற்றிய நினைப்பே இனித்தது; கனவெல்லாம் அவளே;
காணும் பொருளெல்லாம் அவளே; அவளின்றி அவனில்லையெனத்
தனக்குள்ளே ஒரு முடிவை ஆக்கிக்கொண்டவன் அவன்;
   அவளின் ஒரு பார்வைக்காக ஏங்கினான்; பேச்சுக்காகத் தவித்தான்;
அவளுடைய உள்ளத்தில் தனக்கோர் இடமுண்டோ என அறியத்
துடித்தான்; ஏதோவோர் எண்ணம் ' அவள் உன்னவளே!' என்றது.
இயல்பாக எழுகின்ற ஐயம் ' அவள் என்னவள் தானா?' என்றது.
   என்ன செய்வான் அவன்? தலைவியோடு உடனாடித் திரிகின்ற
தோழியை அணுகினான். தன் நெஞ்சைத் திறந்து காட்டினான்; நெஞ்சில்
அவளே நிறைந்திருப்பதை உணர்த்தினான்; அவள்நெஞ்சில் தனக்கு
இடமுண்டா? என்பதை அறிந்து சொல்லச் சொன்னான். இடமில்லை
யென்றால் இடமுண்டாக்கி வழிகாட்டக் கெஞ்சினான்.
   தோழிக்குப் பெருமகிழ்ச்சி. தலைவிக்கேற்ற தலைவன் அவன்.
உருவும், திருவும், பருவமும் அனைத்தும் இணைந்த அழகான இணை
இது. அவள் உள்ளம் முடிபோட்டது. 'ஆனதைச் செய்வேன்' என வாக்
களித்தாள்.
   அடுத்து வரும்போது தலைவியின் உள்ளம் தலைவனை வெறுக்க
வில்லை எனக் கூறினாள்.
   போதுமே அது; வெறுப்பில்லையெனில் அடுத்த வளர்ச்சி விருப்புத்
தானே  என மகிழ்ந்தான் அவன். தனக்கென்று அவள் ஆகும் நாளை
ஆவலுடன் எதிர்நோக்கினான்
   வீட்டிலே இருப்புக் கொள்ளவில்லை.விரட்டியது நெஞ்சம்; விரைந்து
வந்தான் தலைவி தோன்றுமிடத்திற்கு.
   ஆட்டத்தைக் கண்டான்.
   அவள் தந்தையின் நெடுந்தேர் செல்லும் நிலவு போன்ற மணல்
முற்றம் அது.
   கோதை வரிப்பந்து கொண்டு நின்றாள். அவள் கூந்தல் மணத்தைக்
கொண்டுவந்து தந்தது தென்றல்.சந்தனக் கலவையின் சிந்தையள்ளும்
மணம் அவன் நெஞ்சைத் தடவியது. உயர்ந்த மலையில் விளைந்த
சிறந்த சந்தனத்தின் சேர்க்கை அது. தோழியர் கூந்தலில் உலர்ந்த
சந்தனக் கலவையின் தூள்கள் தோன்றின.
   தோழியர் மகிழும் வண்ணம் ஆடினாள் தலைவி.
   பார்த்துக் கொண்டிருந்த தலைவனின் நெஞ்சம் பதைத்தது. பார்வை
தன் பக்கமே திரும்பவில்லை என்பதை உணர்ந்தான். ஆனால் தான்
நிற்பதை அவள் அறிந்து கொண்டாள் என்பதில் அவனுக்கு ஐயமில்லை.
   ஏனிந்த நாடகம்?
   பரிவே இல்லாமல்- பார்வையைத் திருப்பாமல்- பந்தாடுகிறாளே!
   'ஏறிட்டுப் பார்க்காத அவளுக்காக நீ ஏன் ஏங்குகிறாய்?'- நெஞ்சம்
இடிக்கிறது.
   அவன் நெஞ்சிற்குக் கூறுகிறான்;
   " அருமை நெஞ்சமே! பரிவில்லாது செல்லுகின்ற ஒருத்தியின்
பார்வைக்காக நான் ஏங்குவது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவளன்புக்
காக இரங்கி நிற்பதை நீ வெறுக்கிறாய். காதலை வேண்டிக் கரைந்து
நிற்பதை நீ ஏற்கவில்லை.
   என்னருமை நெஞ்சே! ஒன்று கேள்;- எனக்கு இப்படி ஒரு நோயைத்
தந்தவள் அவள். இந்த நோய்க்கு வேறு மருந்தே இல்லை. நோய்தந்த
அவளே நோய்க்கு மருந்தாவாள். எனவே அவள் அருள் செய்யினும்
செய்யாவிடினும் இந்த நோய்தீர்க்கும் மருந்தாகிய அவளைப் பெறுதற்
காக இரந்து வழிபட்டு நிற்றலை வெறுக்காதே! "-என்று தன் நெஞ்சிற்குக்
கூறுகிறான் தலைவன்.
   " பிணிக்கு மருந்து பிறமன்; அணியிழை
    தன்னோய்க்குத் தானே மருந்து," -என்ற குறட்கருத்து இங்கே பளிச்
சிடுகிறது.
   இந்தக் காட்சியைத் தரும் பாடல் இதோ!
   " கொண்டல் மாமழை குடக்கேர்பு குழைத்த
     சிறுகோல் இணர பெருந்தண் சாந்தம்
     வகைசேர் ஐம்பால் தகைபெற வாரிப்
     புலர்விடத் துதிர்த்த துகள்படு கூழைப்
     பெருங்கண் ஆயம் உவப்பத் தந்தை
     நெடுந்தேர் வழங்கும் நிலவுமணல் முற்றத்துப்
     பந்தொடு பெயரும் பரிவி லாட்டி
     அருளினும் அருளாள் ஆயினும் பெரிதழிந்து
     பின்னிலை முனியல்மா நெஞ்சே! என்னதூஉம்
     அருந்துயர் அவலந் தீர்க்கும்
     மருந்துபிறி தில்லையான் உற்ற நோய்க்கே!
                நற்றிணை--140- பூதங்கண்ணனார்

       ( கொண்டல்-கீழ்காற்று; குடக்கு ஏர்பு--மேற்கு மலையில்
         எழுந்து;  குழைத்த--தழையச்செய்த; சாந்தம்-சந்தனம்
         கூழை--கூந்தல்; பரிவிலாட்டி--பரிவில்லாதவள்
          பின்னிலை--வழிபட்டு நிற்றல் )
                         11-12- 1970
                         
   


.    

Wednesday, April 23, 2014

கவியரங்கம் --40

              கவியரங்கம்--40
          எனக்குப் பிடித்தது---பணிவு
           தலைவர்--புலவர் இராமமூர்த்தி

   பழகிய நாட்க ளெல்லாம்
      பசுமையாய் விரிந்தே நந்தம்
   அழகிய மேடை வீச்சை
      அந்தநாள் கவிதைப் பேச்சைக்
   கலகல எனவே பேசிக்
      களித்தஅக் காலப் போக்கை
   அழகுடன் விரித்தே என்றன்
      அகத்தினை நிறைத்து நிற்கும்.

   நண்பரின் தலைமை யேற்று
      நல்லதோர் அரங்கில் பாட
   அன்புடன் இசைந்தேன்; இந்த
      அருமையாம் தளத்தில் என்னை
   நண்புடன் இறுகக் கட்டி
      நெஞ்சினுள் நுழைந்த இந்த
   அன்புடைக் குழுமம் என்றும்
      அளவிலா மகிழ்வை ஈயும்.

   புலவராம் இராம மூர்த்தி
      பொழிந்திடும் கவிதை யிங்கே
   பலசுவை காட்டும்; வண்ணப்
      பாவகை நீட்டும்; அந்த
   நிலவினைத் தொட்டு மீளும்;
      நண்பரே! பணிவா யும்முன்
   சிலகவி படைப்பேன்; ஏதும்
      சுவையிலை யெனினுங் கொள்வீர்!

             பணிவு

   ஆயிரங் கதிர்க ளிந்த
      அவனியை அணைக்கும்; மற்றோர்
   ஆயிரங் கைகள் பூக்கள்
      அலர்ந்திடச் செய்யும்; இன்னும்
   ஆயிரம் வகையி லிங்கே
      அருமையா யுயிர்வ ளர்க்கும்;
   ஆயிரம் செய்து விட்டே
      அமைதியாய்க் கதிர்தான் வீழும்.

   நாற்றென இருந்த நன்செய்
      நற்பயிர் பசுமை யாகிக்
   கீற்றெலாம் மணிசு மந்து
      கதிர்களே முற்றும் போது
   வீற்றுயர் தலைதான் சற்றும்
      வீங்கிடா தழகா யங்கே
   ஏற்றிடு பணிவைப் பார்த்தே
      என்மனம் பாடங் கற்கும்.

   மண்ணுள மரங்கள் மற்றும்
      மலர்ந்துள பூக்க ளெல்லாம்
   மண்ணிலே பயன்கள் ஈய
      மகிழ்வுடன் நிமிர்ந்து யர்ந்து
   விண்ணினைப் பார்த்த பின்னர்
      விளைபயன் நல்குங் காலம்
   மண்ணினைப் பார்க்கும்; அந்த
      மாண்பினிற் பணிவு காண்போம்

   எத்துணை புகழ்வெ ளிச்சம்
      இங்கெனைத் தாக்கி னாலும்,
   எத்துணை பாராட் டுக்கள்
      இதயமே தூக்கி னாலும்
   எத்துணை பேர்கள் என்னை
      இனியநீ ராட்டி னாலும்
   எட்டுணைக் கனமு மென்றன்
      இதயமே ஏற்கா தென்றும்.

   செல்வமே என்னைச் சூழ்ந்து
      திளைத்திடச் செய்த போதும்
   கல்வியிற் சிறந்தோ ரென்னைக்
      கட்டியே புகழ்ந்த போதும்
   எல்லையில் புகழ்வெள் ளந்தான்
      எனையிழுத் தேகும் போதும்
   எள்முனை யளவும் கர்வம்
      என்சிரம் ஏற்கா துண்மை.

   பெரியவர் சிறியோ ரென்ற
      பேதமே கொள்ளேன்; நட்புக்
   குரியவ ரெல்லாம் இங்கே
      உயர்ந்தவ ரென்றே கொள்வேன்;
   வறியவன் ஏதுங் கல்லா
      மனிதனே யெனினும் என்னுள்
   உரியதோ ரிடம ளிப்பேன்;
      உளத்தினிற் பணிவே கொள்வேன்.

   கையொலி ஆர வாரம்;
      கட்டிய புகழ்மு ழக்கம்;
   கையினால் இழுத்தே உச்சி
      காட்டிடும் மனிதர் கூட்டம்;
   பையவே நுழைந்தென் நெஞ்சைப்
      பற்றிட இடங்கொ டேன்நான்.
   வையகம் வாழு மட்டும்
      பணிவுதான் அணியாய்க் கொள்வேன்.

   அடக்கமா யிருப்பின் நம்மை
      அடக்கமே செய்வ ரென்னும்
   துடிப்புடை நண்பர் சொற்கள்
      துவண்டிடச் செய்யா தென்னை;
   அடக்கமா யிருப்பேன்; மண்ணுள்
      அடக்கமா யாக மாட்டேன்;
   தொடக்கமும் முடிவும் எல்லாம்
      தொடர்ந்திடு பணிவொன் றேயாம்.

   மாவொடு பலவு மிங்கே
      மற்றுள கனிக ளெல்லாம்
   பூவுல கெல்லாம் சாய்ந்து
      பூமியைப் பார்க்கும் போது
   நாவுளே சொற்ப ழுத்த
      நற்றமிழ்க் கவிவல் லார்க்கு
   மேவிய பணிவு தோன்றின்
      மண்ணிலே விண்தோன் றாதா?
       .







Friday, April 11, 2014

குப்பைக்கோழிகள்

                      குப்பைக் கோழிகள்

நண்பன் நானெது செய்தாலும் - அதில்
   நாற்பது குறைகள் சொல்லிடுவான்;
என்றும் என்செயல் நலக்கூற்றை--அவன்
   இம்மி யளவும் காண்பதில்லை.

என்னவள் என்றன் செயல்களிலே--என்றும்
   எந்த நலமும் காண்பதில்லை;
அன்றும் இன்றும் என்றைக்கும்-- வாழ்வில்
   அவளிடித் துரைப்பவை குறைகளையே.

உறவு நெருக்கம் எல்லாமே - என்னை
   உரசிக் காண்பவை குறைகளையே.
தெரிபவை அவர்க்கே என்னிடத்தில்--உள்ள
   தவறு வழுக்கல் இவைகள்தாம்.

யாரிடம் குறைகள் இங்கில்லை?--வாழும்
   யாரெவர் குறையே இல்லாதார்?
யாரெவர் நிறைபண் பிருப்பிடமாம்--மண்ணில்
   அப்படி யிருப்பின் அவர்தெய்வம்.

குறைகள் நிறைகள் கலந்தவைதாம்--நம்முள்
   குலவும் மனித இனமெல்லாம்;
குறைகள் மிகுந்தால் கீழினமாம்--நிறைவே
   குறையா திருப்பின் தெய்வஇனம்.

என்னைப் பார்ப்பவர் எனைக்கிளறி--அங்கே
   எடுப்பவை யெல்லாம் குறைகளெனில்
மண்ணில் குப்பைப் புழுக்களையே--கிண்டி
   மகிழும் கோழிக் கவருறவா?

குப்பையைக் கிண்டும் கோழியிடம்--நல்ல
   கோமே தகமே கிடைத்தாலும்
அப்படி யேயதை உதைத்தெறியும்;--மண்ணில்
   அவைகளின் தேடல் புழுக்கள்தாம்.

அப்படிப் பழக்கம் மனிதர்க்கே--என்றும்
   அடிப்படைப் பண்பாய் ஆகலாமா?
குப்பைக் கோழி யாகாமல்--மற்றவர்
   குணங்கண் டவரைப் போற்றிடுவோம்.
                   01--10--2010

Sunday, February 9, 2014

கவியரங்கம் -39

                         

     


              கவியரங்கம்--39


             தலைவர்--- இலந்தை

இலந்தைக் கனிகள் சுவைத்துச் சுவைத்தே
   இதயம் கள்வெறி கொள்கிறது --அந்த
இலந்தை என்றன் இனிய நண்பர்
   என்றே உள்ளம் குதிக்கிறது.

சந்த வசந்தம் எனுமோர் தளத்தில்
   சுவைக்கனிக் கவிதை உதிர்கிறது;--என்றும்
அந்த வசந்தக் கனியைச் சுவைத்தோர்
   அருமை உள்ளம் திமிர்கிறது.

அவர்தம் தலைமை அதிலென் கவிதை
   அடடா! என்ன பெருமகிழ்ச்சி! --இங்கே
அவரின் முன்னே எதனை இடநான்?
   அதுவும் கவிதை எனவருமா?

      சொல்லக் கொதிக்குதடா நெஞ்சம்

சொல்லக் கொதிக்கு தடாநெஞ்சம்--வெளியே
   சொல்ல நடுங்கு தடாமேனி
மெல்லத் தவழ்ந்தி டுமாநன்மை--ஓடி
   மறைந்து தொலைந்தி டுமாதீமை?

வெள்ளையன் போய்வெகு நாளாச்சு--இந்த
   மண்ணும் வளமும் நமதாச்சு;
கொள்ளை நலங்கள் கூடிவரும்--என்ற
   குடிகளின் நினைப்பே என்னாச்சு?

நோய்கள் பலப்பல பல்கிடவே--நாடு
   நோய்வாய்ப் பட்டு நலிகிறது;
நோயினைத் தீர்க்க வாக்களித்தே--நாட்டை
   நோயிட மேநாம் நல்குகிறோம்;

நோயினைத் தீர்க்க வழியில்லை--நாளும்
   நோய்நமைத் தீர்க்க வாடுகிறோம்;
வாயினைத் திறக்கவும் அஞ்சுகிறோம்--இந்த
   வாழ்வு நமக்கெலாம் ஒருகேடா?

நல்லவன் யாரெனத் தேடுகிறோம்--அந்த
   நாயகன் கண்ணிலே தெரியவில்லை;
உள்ளவர் தனிலே நல்லவரைத்--தேடி
   ஒப்படைத் திடவும் வழியில்லை;

நாட்டை உயர்த்திடத் தேர்ந்தெடுத்தால்--அவர்
   நாள்தொறும் வெகுவாய் உழைத்திட்டே
வீட்டை உயர்த்திடல் பார்க்கின்றோம்--அந்த
   வினையின் கொள்முதல் அறுக்கின்றோம்;

கதிரவன் ஒளிபுகா இடங்களிலும்--நாட்டில்
   கையூட் டொளிர்ந்திடக் காண்கின்றோம்;
எதுசரி? என்றால் தவறுகளைத்--தலைகள்
   இதுசரி யென்றிடல் காண்கின்றோம்.

தாழ்ந்தவர் உயர்ந்து நிமிர்ந்திடவே--நாட்டில்
   தனிவழி எதுவும் தெரியவில்லை;
தாழ்ந்தவ ரென்றும் தாழ்ந்தவரே--என்னில்
   தனிக்குடி யரசெலாம் எதற்காக?

ஒழுக்கமும் நெறியும் பண்புகளும்--இதயம்
   உள்நுழைந் திடவே மறுக்கிறது;
இழுக்கமும் பிழைநெறி முனைப்புகளும்--என்றும்
   எளிதாய் உள்நுழைந் திருக்கிறது.

பாரதம் எங்கே போகிறது? --நாட்டுப்
   பழம்பெரும் சிறப்பேன் மறைகிறது?
பாரதம் உலகின் வழிகாட்டி --என்று
   புகழ்பெறும் நிலையும் வந்திடுமா?

என்னவோ இளைஞர் உள்ளமெலாம் --தீமை
   இழுத்திடச் சென்றிடல் காண்கின்றோம்;
வண்ணமாய்த் தோன்றும் தீமைகளை--அவர்
   வாரி அணைத்திடல் பார்க்கின்றோம்.

நினைக்க நினைக்கவே வெடிக்கிறது;--நெஞ்சம்
   நெருப்பில் புழுவாய்த் துடிக்கிறது;
நினைப்பும் செயலும் உயர்ந்திடவே--நாட்டில்
   நன்னெறிச் சூழல் விளைந்திடுமா?
          ------     -----



Tuesday, December 24, 2013

கங்கைவேடன் காளத்திவேடனுக்கு (3)

        கங்கைவேடன் காளத்திவேடனுக்கு (3)

கங்கை நதியலை கடக்குந் தோணிகள்
   கணக்கில கொண்டவன்நான்--என்முன்
இங்கே பிறப்பலை கடக்குந் தோணியாய்
   இராகவன் நடந்துவந்தான்.

என்னைச் சோதரன் என்றவன் சொற்களில்
   இதயம் பறிகொடுத்தேன்--அந்த
வண்ணக் கோலவாய் வீழ்ந்திடும் சொற்களை
   வாரியே உண்டிருந்தேன்.

உன்னைப் போலவே நானும் உணவுகள்
   ஊட்டிட நினைத்துவிட்டேன்-- அங்கே
உன்னைப் போலவே கறியும் படைத்தேன்
   உணர்வுகள் இரண்டுமொன்றே!

அந்த உணவினை இராகவன் உண்டனென்
   ஆயினம் என்றுரைத்தான்-- உன்றன்
அந்த உணவினை ஏற்றவன் உனக்குநல்
   அற்புதப் பதமளித்தான்.

அன்பினைப் புரியா அடுத்தவர் சுளிப்பை
   அறிந்தவர் நாமிருவர்--தூய
அன்பினைப் போற்றி அணைத்தவ ரன்பை
   அணைத்தவர் நாமிருவர்.

இந்தத் தகுதியை எண்ணிப் பார்த்தே
   இம்மடல் துணிந்தெடுத்தேன்--வேறாம்
எந்தத் தகுதியும் எனக்கிலை கங்கை
   இருகரை திரிபவன்நான்

காளத்தி நாதன் கண்களே இன்று
   கண்ணப்பன் கண்ணலவோ--அந்தக்
காளத்தி யப்பர் அருள்மழை குளித்த
   கண்ணப்பர் நீயலவோ?

உள்ள மொடுங்கி உணர்வுக ளொடுங்கி
   ஒருமடல் வரைந்துவிட்டேன்--அன்பு
வெள்ள மெனவுள உன்னடி வைத்தே
   மெல்ல நழுவுகின்றேன்.
            தேனி--07-10-89




Thursday, December 19, 2013

கங்கை வேடன் காளத்தி வேடனுக்கு (2)

    கங்கைவேடன் காளத்தி வேடனுக்கு (2)

காளத்தி மலையினிலே அற்பு தங்கள்
   காட்டிநின்ற பேரன்பே! உன்னை நெஞ்சின்
ஆழத்தில் நினைத்தாலும் பொங்கி வந்தே
   அகவுணர்வு பித்தாகித் தவிக்கு தந்தோ!
மீளத்தான் உன்செயலை எண்ணுந் தோறும்
   விந்தைமிகப் பெருகுதன்றி வேறு காணேன்;
காளத்திப் பெருந்திறலே! உன்ற னுக்குக்
   கடிதம்நான் எப்படித்தான் எழுதி நிற்பேன்?

ஏடறியேன்; எழுத்தறியேன்; அறிந்த தெல்லாம்
   எம்பெருமான் அருளொளியின் வீச்சொன் றேதான்;
பாடறியேன்; படிப்பறியேன்; அறிந்த தெல்லாம்
   பரம்பொருளின் கண்வீச்சுத் தொண்டொன் றேதான்;
வீடறியேன்; வினையறியேன்; என்ம னத்துள்
   விளைந்துநின்ற மாற்றமட்டும் நன்க றிந்தேன்;
காடறியத் துணையோடு வந்த அந்தக்
   கார்முகிலின் அசைவுக்குப் பணிகள் செய்தேன்.

காளத்தி மலைகூட உன்றன் முன்னே
   கடுகாகிப் போனதுவே! அருகே ஓடும்
ஆழத்துப் பொன்முகலி ஆறு கூட
   அணுவாகி நின்றதுவே! ஆமாம் அந்தக்
காளத்தி யப்பனுக்கே ஆறு நாளில்
   கண்ணப்பும் துணிவுபெற்றாய்; உன்றன் பக்தி
ஆழத்தின் முன்னெந்தக் கடலும் தோற்கும்;
   அடியேனா உன்பெருமை அளக்கக் கூடும்?

பிறப்பென்ன பக்திக்குத் தடையா? சாதிப்
   பிரிப்பென்ன தொண்டுக்குப் புறம்பா? வாழ்க்கைச்
சிறப்பென்ன சிலருக்கே உறவா? அந்தச்
   சிவனென்ன சிலர்தொட்டால் தீட்டா? வீணே
மறைப்பென்ன? தடுப்பென்ன? இவற்றை யெல்லாம்
   மண்மீது பொடிப்பொடியா யாக்கி விட்ட
சிறப்பென்ன கண்ணப்ப? உன்ற னுக்கே
   சின்னவேடன் என்னசெய்தி எழுது வேன்நான்?

திண்ணப்ப னாயிருந்த ஏழை யப்பன்
   சிவனப்பன் குறைதீர்க்கக் கண்ணை அப்பிக்
கண்ணப்ப னெனவானாய்; ஆமாம்; அந்தக்
   கண்கட்டு வித்தையதின் மர்ம மென்ன?
திண்ணப்பன் உன்முன்னே அப்பன் கண்கள்
   செவ்வருவி யெனஆகக் குருதி நிற்கக்
கண்ணப்பி வெற்றிகண்டாய்; எல்லாம் அந்தக்
   கங்கைகொண்டான் விளையாட்டுத் திறங்கள் தாமே!

செருப்பாலே மிதித்தாலும் சினக்க வில்லை;
   தீவிழியைத் திறந்துன்னை எரிக்க வில்ல;
விருப்போடு 'கண்ணப்ப' என்ற ழைத்தார்.
   விண்வணங்கும் பெரும்பேற்றை உனக்க ளித்தார்;
பொருப்பிருந்த காளத்தி நாத ரந்தப்
   பெருஞ்செயலைப் போற்றிட்டே உயர்வ ளித்தார்;
செருப்பதனை மலர்க்கொத்தாய்க் கொண்டார்; அந்தச்
   சிறப்பதனில் சிவபெருமான் சிரித்து நின்றார்.
               --தேனி 07-10-89
                              ( தொடரும் )